แหงบ....ดองบลอคนานเป็นศตวรรษเลย ไม่เค้ย ไม่เคยจะดองอะไรมาได้นานขนาดนี้ เห็นทั้งที่รัก รุ่นน้องมาเม้นท์ถามว่าหายไปไหนแล้วให้รู้สึกผิดมหันต์ ไม่ได้ไปไหนจ้า ถูกปั้นจั่นทับ เอาคอนกรีตเทปิดทับเรียบร้อยไปแล้ว ทำงานแล้วเวลามันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้เนี่ย เฮ่อออออออออ

ตอบเม้นท์ก่อนเล็กน้อย

คุณพู่ : เรื่อง Brother x brother นี่ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าจะชอบเลยนะคะนั่น แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งติด เพิ่งได้มีโอกาสอ่านเล่มสองเอง คานาเมะน่ารักกกกกกกกก
คุณ Saris : อืมมมมม ไม่รู้ว่าจะบอกว่าเป็นอินเซสได้รึเปล่าค่ะ เพราะถึงจะบอกว่าเป็นพี่น้องแต่ว่าไม่มีใครท้องเดียวกันเลยสักคนเนี่ยสิ แต่เรื่องนี้..ไม่หวานแน่นอนค่ะ ความกดดันกระจายได้ทั้งเรื่องเลย ดราม่าเข้าที
คุณ N-o-x : เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยได้อ่านการ์ตูนวายเหมือนกันค่ะ หันไปอ่านนิยายซะเยอะแล้ว(เอ๊ะ??) แนะนำให้อ่านค่ะ เป็นแนวเรื่องที่ไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่ เอิ๊ก

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

พูดถึงเรื่องวายๆ จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า เอ..ภาษาในนิยายวายเนี่ยส่วนใหญ่เจอแต่แบบหวาน เรียบร้อย ผู้ชายดอกไม้บานซะเยอะเลยนะ ประมาณ

"ฉันไม่เคยเจอใครสวยเท่าเธอเลย"
"บ้า..พูดอะไรน่ะ"

แต่พอเต่ามานึกถึงวิศวกรหนุ่ม(บ้างไม่หนุ่มบ้าง)ที่เดินผ่านไปผ่านมาเจอหน้ากันทุกวันในบริษัทแล้วก็หวนรำลึก .......นี่ถ้าเป็นโลกแห่งความจริง พวกผู้ชายพวกนี้จะพูดยังไงกันแน่นะ

(หมายเหตุ : ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้คำหยาบ ผู้ปกครองควรพิจารณา)
"แมร่....ง กรูไม่เคยเห็นใครงามหยดเท่ามรึงเลย เชรี่ย"
"สา.........ด มาเห่าไรตอนนี้วะ"

...............น่าจะกลายเป็นประมาณนี้หรือเปล่าเนี่ย แต่พอนำแนวการพูดแบบนี้ไปเสนอสาววายด้วยกัน คำตอบที่ได้กลับมาเร็วสายฟ้าฟาดว่า "ขอเป็นผู้ชายดอกไม้สีม่วงแบบเดิมแหละดีแล้ว"

(โซนนี้ไม่มีอะไรแค่เรื่องฟุ้งซ่าน เขยิบไปดูต่อเถอะ)

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

ก่อนจะเข้าโซนโอทาคุ มาดูเป็นคนปรกติกันบ้างดีกว่า รู้สึกอยากเขียนถึงนักเขียนคนโปรด แต่ว่าเขียนถึงแค่เรื่องวายก็กระไร เพื่อความเท่าเทียมแนะนำอย่างละคนแล้วกัน (อ่ะนะ จริงๆ แล้วขี้เกียจล่ะสิเต่าเนี่ย)

อ่านนิยายญี่ปุ่นมาบ้าง จะบอกว่าชอบใครเป็นพิเศษก็คงเป็น OTSU ICHI ค่ะ อ่านงานคนนี้แล้วให้ความรู้สึกว่า "รู้ว่าถูกหลอกแต่เต็มใจให้หลอก" แบบนั้นเลย

งานชิ้นแรกสุดที่มีโอกาสได้อ่านคือ Natsu to hanabi to watashi no shitai ของไทย รู้สึกจะแปลว่า "ฤดูร้อน ดอกไม้ไฟและร่างไร้วิญญาณของฉัน" อ่านครั้งแรกแล้วติดใจในทันทีเลยค่ะ อย่างแรกก็คือ ใช้มุมมองของศพในการเล่าเรื่อง และอีกอย่างนึงก็คือพระเอกเป็นแบบฟิลม์นัวร์ดีจริงๆ เลย ประเภทว่าอีกเส้นเดียวก็จะก้าวไปเป็นฆาตกรได้แล้วนะ

อาจจะเพราะว่าตัวเอกไม่ได้เป็นคนดี๊คนดีตามปรกติ แต่ออกมาเวอร์ชั่นพี่ชายที่แสนดี แต่ความจริงแล้วเลือดเย็นบวกกับโรคจิต เลยถูกใจเต่าแบบสุดๆ หลังจากที่ได้อ่านเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกว่างานของโอทสึ อิจินี่น่าสนใจดีจริงๆ

เริ่องที่อ่านแล้วชอบมากที่สุดของโอทสึ อิจิจะเป็นเรื่อง GOTH ค่ะ พระเอกมีงานอดิเรกไปเดินเล่นแถวที่มีคดีฆาตกรรม ส่วนนางเอกก็ดูเป็นพวกเฉยชา ช่างเป็นตัวละครที่เข้ากันได้ดีอะไรขนาดนี้ แต่เนื้อเรื่องเล่า..ไม่ได้เลยค่ะ ไปอ่านเองดีกว่าเพื่อความสนุก แต่แนะนำเรื่อง GOTH นี่มากที่สุดแล้ว ถ้าลองอ่านเล่มนี้แล้วติดใจก็แปลว่าแนวของโอทสึ อิจิก็เป็นที่ถูกใจคุณล่ะฮ่ะ

เต่าขอแนะนำตอน "ดิน" ฮ่ะ

อีกเล่มนึงที่ชอบเหมือนกันก็คงเป็นเรื่อง "โทรศัพท์สลับมิติ" ในเล่มมีอยู่สามตอน แต่ตอนที่ประทับใจสุดก็คือโทรศัพท์สลับมิตินี่แหละคะ พอเอาตอนนี้มาไว้เป็นตอนแรกตอนอื่นๆ เลยดูไม่น่าสนใจเอาเลยปรกติไม่ค่อยจะรู้สึกประทับอกประทับใจอะไรกับแนวเรื่องความรักเท่าไหร่ แต่ซาบซึ้งกับเรื่องนี้จริงๆ

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮมันตื้นตันเจ้าค่ะ

เล่มสุดท้ายที่อยากให้อ่านก็ "ZOO"เคอะ โดยเฉพาะตอน So-farนี่แหละที่บอกเลยว่าเต็มใจให้หลอกอ่านจนจบแล้วก็..อืมนะ.......................โดนอีกแล้ว เป็นเรื่องที่ดูเรียบง่ายแต่พออ่านแล้วทำให้นึกประหวัดถึงสถาบันครอบครัวในสังคมปัจจุบันเลยล่ะคะ

...........งานของโอทสึ อิจินี่คุยกันได้เป็นวันเจ้าค่ะ แต่......ถ้าเอามาเขียนจนหมดคาดว่าจะถูกคนที่โดนสปอยล์เล่นงานเข้าให้ เพราะเรื่องของเขาก็เล่าอะไรไม่ได้มากเลยจริงๆ - -'' แต่อยากให้อ่านเคอะ อ่านเต๊อะแล้วมาคุยกัน

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

มามะ ท่านที่ไม่ต้องการความเป็นโอทาคุและความวาย ลงไปคอมเม้นท์ให้เต่าเลยได้เคอะ ข้ามโซนนี้ไปเลยไม่ว่ากั๊น ตอนนี้ขอแนะนำ อ.คนโปรดในนิยายวายแล้วกัน

หลายๆ ท่านอาจจะรู้แล้วเพราะว่าเต่าสครีม อ.ท่านนี้เอาซะน่าดูเลย อ. Shinohara rieko หรือที่ทุกท่านรู้จักกันดีในฐานะคนเขียนเรื่อง Ai no kusabi นั่นแหละคะ

ขอแนะนำสักสองสามเรื่องที่ชอบแล้วกันเนอะ
(ปล. แต่ขี้เกียจหารูปหน้าปก.......)

Ai no kusabi : เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ได้รู้จัก แล้วก็ได้รู้อยากลึกซึ้งว่า นิยายวายที่จบแบบไม่แฮปปี้ก็มีกับเขาด้วย เนื่องจากท่านคาเง็ตจั๋งบอกว่าเรื่องนี้ดีนะ เลยอยากรู้ว่าดียังไง พอได้ดูอนิเมแล้วก็..อึ้ง..ทึ่ง

มีอย่างที่ไหน พระเอกกลายเป็น บลอนดี้เดอะ-ปี๊บ- แล้วนายเอกดันแปลงร่างเป็น ริกิ้-ปิ๊บ-กงเนี่ย ว๊ากกกก อยากจะบอกว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไงเต่าก็ลืมหมดแหละเคอะ เจอตอนจบกระชากอารมณ์ได้ถึงระดับนี้เนี่ย ประทับใจแรกมิลืมเลือน

แต่พอตอนนี้ได้มาดูอีกรอบ จริงๆ แล้วเป็นเนื้อเรื่องแบบที่ตัวเองชอบนะคะ ประเภทพระเอกอยู่เป็นชนชั้นสูงแล้วเก็บนายเอกไปเป็นสัตว์เลี้ยงนี่ โอ้......... อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ได้อ่านเป็นนิยาย เลยไม่อาจจะบอกได้ว่าตัวนิยายสนุกหรือไม่ แต่เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแรกที่ได้มาพบกับ อ.คนเขียนท่านนี้เคอะ

Kage no yakata : ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากเรื่องแรกแล้วยังสรรหาจะเอาเรื่องอื่นมาอ่านอีก แต่ก็เอ้า..ไหนๆ คุณมิโดริคาว่าก็พากย์ เอ๊ยยยย....หลุดความจริงซะงั้น อะแฮ่มๆ ก็พอดีได้ฟังดราม่าเรื่องนี้ แล้วก็รู้สึกว่าเนื้อเรื่องแปลกดีค่ะ เรื่องนี้ (แปลกทุกเรื่องแหละ ถ้า อ.เป็นคนเขียนน่ะ)

Michael x Lucifer ไม่ได้เขียนผิดตำแหน่งแน่ๆ ขอบอก...........

เรื่องของเรื่องก็คือ.........เอ่อ..........จะเล่ายังไงดีเนี่ย เหล่าพวกเทพชั้นสูงมักจะหา Shaherซึ่งเป็นภาชนะสำหรับการเพิ่มพลังของพวกเขาเอาไว้ แต่เหล่า Shaherพวกนั้นจะต้องถูกกักอยู่ในคฤหาสน์เงา (ตามชื่อเรื่อง) แน่นอนว่าสองหนุ่มที่ยังไม่มีภาชนะก็คือ ตัวเอกของเรื่องทั้งสอง

และคงเดาไม่ยากกว่าเหตุผลข้อหนึ่งของมิคาเอลคือ ความรักต่อหนูลูที่สุมอกอยู่

Nijuu rasen : เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องโปรดของเต่าไปแล้ว แนะนำมาไม่รู้กี่รอบแล้วนะเนี่ย เรื่องสะท้อนสังคม บ้านแตกสาแหรกขาด แล้วอีท่าไหนกลายเป็นเรื่องความรักได้ก็ไม่รู้

Yami no kodou : มาแปลกหน่อยๆ เรื่องนี้เป็นการ์ตูนค่ะ เคยเห็นอยู่ครั้งนึงว่ามีคนเอามาแปลแล้ว ชื่อเรื่อง "มาร" อ.เป็นคนเขียนเนื้อเรื่องให้อ่านเล่มแรกๆ แล้วจะถามตัวเองว่า วายเรอะ?? เนื้อเรื่องอยู่ไหนเนี่ย แต่พอสักเล่มห้าจะเริ่มเกิดอาการติดค่ะ เนื้อเรื่องจะเริ่มเข้มข้นได้ที่

จะให้เล่า?...เอ่อ ก็คงจะทำนองว่า เหวย...เล่าไงดีเนี่ย ถ้าแบบง่ายที่สุดไม่สนใจกับความซับซ้อนของเนื้อหาเลยก็น่าจะประมาณ เด็กหนุ่มที่เคยไม่มีพลังพิเศษอะไรเลยซึ่งเกิดมาอยู่ในตระกูลที่คล้ายคลึงกับพวกมิโกะ กลับถูกปลดปล่อยพลังที่หลับไหลออกมา

..............................เนื้อเรื่องแฟนตาซีสุดชีวิต บู๊กันสะบั้นหั่นแหลก............

เต่านี่ความจริงแล้วเป็นพวกได้ย่อความเต็มสิบ (จากร้อย) เลยนะ เคยย่อจนเพื่อนๆ หันมองหน้าได้ แต่พอจะให้ย่อเรื่องของ อ.แล้วไม่ยักกะจะออกมาให้เห็นภาพได้หมดทั้งเรื่อง สงสัยอยู่ว่าถ้าจะย่อเอาแค่บรรทัดเดียวมันจะออกมาเป็น "How to ปราบพยศสัตว์เลี้ยง" "พยานรักต้องห้าม" "แฉชีวิตรันทดบ้านชิโนมิยะ" "ปฎิบัติการ(ลับ)ท่ามกลางความมืด" แน่ๆ เลย

แต่แนะนำให้ได้อ่านกันจริงๆ คะ อ.เป็นคนที่เขียนอารมณ์ของตัวละครออกมาได้ชัดเจนมาก ให้ภาพลักษณ์ที่อ่านแล้วเข้าใจแจ่มชัด มีการเว้นจังหวะจะโคนของเรื่องเพื่อดึงอารมณ์ และที่สำคัญก็คือวางคาแรกเตอร์ตัวเอกได้ชัดเจน อ่านๆ แล้วหลายครั้งจะให้ความรู้สึกของน้ำกับไฟเลย ข้างหนึ่งจะรุนแรงเร่งเร้า บรรยากาศไม่น่าเข้าใกล้ แต่อีกข้างจะให้ความรู้สึกละมุนละไม น่าอ่านเคอะ

พล่ามย๊าวยาว แถมไม่มีรูปสักรูป กร้ากกกกกกกกก
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะเคอะ.....................