2006/Nov/03

กลับมาแล้วค่าทุกท่านนนน

ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง ได้ไฮสปีดแล้วก็จริง แต่ทำไมรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ค่อยได้เล่นยังไงก็ไม่รู้ชอบกล (เพราะตอนดึกๆ มันจะตัดเป็นประจำจนรำคาญ ได้ ไม่เล่นก็ได้...เต่าหยิ่งอีกต่างหากนะ)

คราวนี้กลับมาเพราะว่ามีเรื่องจะกรี๊ด กรีดร้องโหยหวนด้วยความยินดีเพราะว่าในที่สุดก็ได้หนูมังกร เรื่อง yasashii ryu no koroshikata (หรือตำนานจ้าวมังกรนั่นล่ะนะฮ่ะ) เล่ม 6 มาแล้ว อ๊ากกกกกกก ตอนเห็นหนูอูลพระเอกของเราสูงกว่าอาคเนี่ย แทบจะลงไปดิ้นกับพื้นด้วยความดีใจ (หรือมันเป็นความรู้สึกของแม่ที่ได้เห็นลูกโตแล้ว?)

เล่ม 6 ซึ่งเป็นเล่มใหม่ก็ออกจะคล้ายคลึงกับภาคพิเศษมากกว่า แต่ก็จะทำให้เรื่องทั้งหมดสมบูรณ์ยิ่งขึ้น จะแบ่งเป็นตอนย่อยคือ たのしい竜の出会い方 (Tanoshii ryu no deaikata)กับ かなしい竜の殺し方 (Kanashii ryu no koroshikata)ตอนหลังเป็นเรื่องราวของเอ็นเลสโอ (หรือเซฟาร์ดตัวต้นเหตุทั้งหมดของเรื่องนี้นี่เอง )

อย่างไรก็ตามที่จะสครีมจริงๆ ก็แค่ว่าหนูอูลเติบโตขึ้นมาสมกับเป็นพระเอกของเราแล้ว (ถึงจะมีเสียงแว่วมาว่าอย่างไรก็ตามไอ้หน้าตาแบบนี้มันก็เป็นเคะได้ฟระ) มายลรูปหน้าปกก่อนแล้วกัน รูปด้านในนี่..ยังเกียจคร้านจะเปิดมาถ่ายภาพฮ่ะ (กรุณาดูความสูงได้ฮ่ะ เพราะในเล่มก็บอกว่าสูงกว่าอาคเป็นครึ่งหัวแล้ว...)

แถมภาพเล่ม 5 ให้ด้วยเพราะว่าเป็นเล่มที่หนูแกเติบใหญ่ขึ้นมาเล่มแรก

ไหนๆ ก็จะอัพแล้วไม่อัพแค่นี้หรอก มีเรื่องอยากอัพมานานแล้วแต่ก็เก็บงำมานาน แน่น๊อนว่ามันต้องเป็นดราม่าแหงๆ ชัวร์ๆ ตอนแรกว่าจะอัพ Hanamachi แผ่นสาม แล้วก็เปลี่ยนใจเพราะดันติดใจ Minidrama ซะก่อน ท่านใดก็ตามที่เคยเห็นอิมเมจโหดๆ ในเรื่องนี้มา ขอแนะนำให้ฟังอันนี้เลย ประทับใจมากมายฮ่ะเต่าเนี่ย

แผ่นนี้จะมีทั้งหมด 8 Track แต่ก็ไม่ใช่เนื้อเรื่องต่อกัน เพราะฉะนั้นฟังอันไหนก่อนก็ได้ฮ่ะ เอ่อ ขอยกมาแค่บางแทร็กแล้วกันน่ะฮ่ะ หรือบางอันก็ขอแปลเฉพาะส่วนที่ชอบก็แล้วกัน

Track 1

ทัตสึมิ : ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีการติดต่อมานะ
อิซึมิ: ไม่นะ...
ชูริ : ...คางามิซัง...
ซาคุยะ : ไม่เป็นไรหรอก เรือคงจะแค่มาถึงช้ากว่ากำหนดเท่านั้นเอง
ทัตสึมิ : แค่ช้ากว่ากำหนดไปอาทิตย์หนึ่งแล้วล่ะนะ
(ชูริและอิซึมิเริ่มคร่ำครวญ)
จิตรกร : อย่าร้องไห้น่า ใช่ว่ามีข่าวยืนยันว่าเรือล่มซะหน่อย
ทัตสึมิ : แค่ค้นพบชิ้นส่วนเรือแล้วเท่านั้นเองล่ะนะ
(สองคนร้องไห้หนักขึ้นไปอีก)
มาซาโตะ : อ..เอาน่า อาจจะได้เรือลำอื่นช่วยเหลือไว้ก็ได้ ทหารเรือญี่ปุ่นน่ะนับว่าเป็นยอดเลยนะ
ทัตสึมิ : ก็ยอดขนาดยังมีเวลามาเฉื่อยแฉะอยู่ได้ล่ะนะ
มาซาโตะ : ทัตสึมิ~ ไม่ใจร้ายไปหน่อยรึไงน่ะ

หลังจากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องของพี่ยามดังมา ก่อนที่คุณลุงจะปรากฎกายมาแบบดำสนิท อิซึมิถึงกับร้องทักว่า เอ่อ..รู้สึกจะเกรียมไปเลยนะครับ = ='' ผลก็คือคุณคางามิแกไปติดเกาะมา แล้วก็พยายามสร้างแพจนกลับมาได้ แน่นอนว่าต้องมีของฝากอะไรกลับมามากมาย โดยเฉพาะ...

อิซึมิ : น..นั่นมันอะไรน่ะ
ชูริ : ..กิ้งก่าขนาดยักษ์?...
ซาคุยะ : นี่มันใหญ่เกินกว่าที่จะเรียกได้ว่าเป็นกิ้งก่าแล้วนะ
(มีเสียงงับดังขึ้น)
จิตรกร : เจ็บบบบบบบบบ!!!!!!!!
คางามิ : รู้สึกจะเรียกว่าจรเข้นะ มีนิสัยชอบกัดไม่เลือกก็ออกจะแย่อยู่บ้างเหมือนกัน เมื่อกี้ก็งับคาจิยาม่าคุง...

ทัตสึมิ : เอ่อ..นี่ก็ของเซย์ชิโร่ซัง?
คางามิ : ใช่แล้ว แปลกดีใช่มั้ยล่ะ ปรกติแล้วเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำ เลยกะว่าจะขอฝากไว้ที่บ่อที่นี่...

ทัตสึมิ : ไม่ได้ครับ
(ว่าแล้วก็มีเสียงวิ่งกันให้พล่านเพื่อหนีจรเข้)
คางามิ : ไม่ได้อยู่แค่ไม่นานที่นี่อึกทึกกันน่าดูเลยนะ
ทัตสึมิ : คิดว่ามันเป็นเพราะใครกันครับ !!!!

Track 2

อิซึมิ : ถ้าเป็นมิซึกาชิ (เต่า : ขนมชนิดหนึ่งฮ่ะ) ล่ะก็ ผมก็ทานได้หมดล่ะครับ
ซาคุยะ : ฉันก็คงเป็นอันมิทสึล่ะ
จิตรกร : หวา..ฉันคงไม่เอาด้วยล่ะ
ชูริ : น่าๆ อิการาชิซัง
คางามิ : เอ้า สวัสดีทุกคน
ชูริ : คางามิซัง
คางามิ : ทุกคนมารวมทำอะไรกันอยู่น่ะ
ชูริ : กำลังคุยกันว่าอยากจะทานของหวานน่ะครับ
คางามิ : อย่างนั้นก็พอดีเลย ฉันเอาอันปังมาพอดี
ชูริ : อันปัง? (เต่า : อันปังแมนไงตัวเอง= ='')
คางามิ : เป็นขนมที่ใส่ถั่วแดงไว้ในขนมปังแบบซาลาเปาน่ะ
ชูริ : ขอบคุณครับ
คางามิ : ทุกคนก็ทานด้วยสิ
ชูริ : ทานล่ะนะครับ ท่าทางน่าอร่อยจังเลย หวา!!!!!

(มีเสียงกาบินมาโฉบเอาอันปังของชูริไป)
อิซึมิ : เป็นอะไรมากมั้ยชูริ?
ชูริ : โดนกาขโมยอันปังไปแล้ว
จิตรกร : ซื่อบื้อจริงๆ น้า ชูริเนี่ย
(ซาคุยะตบเข้าให้ผัวะนึง)
จิตรกร : เจ็บ!
ซาคุยะ : ไม่ต้องเสียใจไปหรอกชูริ เดี๋ยวฉันแบ่งให้ครึ่งนึงนะ
ชูริ : แต่ว่า...
จิตรกร : อย่างนั้นก็เอาของฉันไปสิ
อิซึมิ : เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งทานข้าวไปเหมือนกันน่ะ เอาไปสิ
(มีเสียงอะไรแปลกๆ เป็นแบ็คกราวนด์)
คางามิ :น่า ทุกคนทานไปเถอะ ยังมีเหลืออยู่อีกเยอะน่ะ เอ้า ชูริ
ชูริ : ขอบคุณมากครับ
(เสียงวิ่งมา)
ยาม : ชูริ
ชูริ : คาจิยาม่าซัง?
ยาม : นี่ขนมของเธอ
ชูริ : เอ๊ะ?
ยาม : ไอ้เจ้านี่มันชอบลักเล็กขโมยน้อยอยู่เรื่อย ระวังหน่อยนะ
ชูริ : กา?! อุตส่าห์เอาคืนมาให้ผมเหรอครับ ขอบคุณมากครับ

อิซึมิ : (นึกในใจ:คาจิยาม่าซังจับอีกามา.. )
จิตรกร : (นึกเหมือนกัน : มันบินอยู่บนฟ้าน่ะ จับมันได้ยังไงน่ะ)
ซาคุยะ : (นึกต่อเนื่อง : จะว่าไปเมื่อกี้ก็มีเสียงแปลกๆ...)

อิซึมิ : (จินตนาการ:สงสัยว่าจะเขวี้ยงไม้ยาวๆ ไปรึเปล่านะ....)
(มีเสียงคาจิยาม่าดังงึมงึมงึม อะโจ้ววว)
ซาคุยะ : (หรือว่าจะใช้วิธีขว้างหินไปโดนกันแน่นะ)
(เสียงทัตสึมิ: พิชเชอร์เตรียมพร้อมขว้างลูกที่หนึ่ง ตั้งท่าขว้าง..
ยาม : ฮ่า!!!!
ทัตสึมิ : ขว้างออกไปแล้วครับ...)
(เต่า:กร้ากกกกกกขอบอกว่าชอบช็อตนี่มากกกกก ใครมันเป็นคนคิดฟระเนี่ย)
จิตรกร : (หรือว่าจะเรียนพลังจิตอะไรอยู่ก็ได้)
(ตรงนี้ไม่รู้ว่าพี่ยามแกบ่นท่าปล่อยพลังอะไรขออภัย...)

อิซึมิ : (ไม่หรอกน่า)
ซาคุยะ : (ไม่หรอกน่า)
จิตรกร : (ไม่หรอกน่า)

ชูริ : อร่อยยยย อันปังอร่อยมากเลยครับ!!
(มีเสียงเฮือกของพวกที่เข้าภวังค์ไปสักครู่)
คางามิ : ถ้าทานแล้วอร่อยก็ดีแล้วล่ะ
ชูริ : เป็นอะไรไปเหรอ ทุกคน..อร่อยนะ
อิซึมิ : อ..อืม ทานล่ะครับ
ซาคุยะ : ทานล่ะครับ
จิตรกร : อ..จริงด้วย รสชาติไม่เลวเลย

อิซึมิ ซาคุยะ จิตรกร : (ช่างมันเถอะ)

Track 3
อันนี้เป็นเรื่องราวเมื่อคุณลุงเอาไม้เทนนิสให้กับอิซึมิและชูริ เล่นกันไปเล่นกันมาทำนู่นนี่เสียหาย จนโดนทัตสึมิยึดเอาลูกไป ถ้าเหลือแต่ไม้แล้วอิซึมิกับชูริจะหาทางเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้หรือไม่?

Track 4
ความน่ากลัวของยามค่ำคืน เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีทั้งหลายทั้งหลายจากปากคุณจิตรกรทำเอาชูริขวัญเสีย แล้วจะไปห้องน้ำตอนกลางคืนได้มั้ยนี่?

Track 5 (อันนี้เป็นแทรกที่ชอบที่สุดในแผ่นแล้วล่ะ^^)

ทัตสึมิ : แว่นตา แว่นตา หายไปอยู่ที่ไหนกัน แว่นตาของฉัน
(เต่า : แค่เปิดตอนก็ได้ใจแล้วอ่ะ)
และแล้วทัตสึมิที่เดินหาแว่นอยู่ก็ไปปะทะกับชูริเข้า
ทัตสึมิ : ชูริ? ทำอะไรน่ะ มาขวางทางเดินอยู่อย่างนี้
ชูริ : เอ่อ พอดีเห็นอะไรขาวๆ ฟูๆนุ่มๆ กลิ้งอยู่ที่ทางเดินก็เลยไล่ตาม...

ทัตสึมิ : อะไรนะ? ไหน? ขาวๆ ฟูๆ นุ่มๆ อ้อ..นี่มันเคเซรันปาเซรันน่ะ ถ้าพกเอาไว้แล้วจะนำความสุขมาให้ ทานแป้งแล้วก็จะตัวใหญ่ขึ้น (เต่า : ใครเคยอ่านนูเบแล้วอาจจะจำได้ว่าไอ้ตัวเคเซรันนี่เป็นตัวยังไง)

ชูริ : สุดยอดเลยครับ
ทัตสึมิ : ไม่ใช่สิ แว่นตาของฉัน แว่นตา...

ชูริ : นี่..เค้าเรียกว่าเคเซรันปาเซรันล่ะ อิซึมิคุง
อิซึมิ : เหะ เหะ เหะ (หัวเราะฝืนสุดขีด)
ชูริ : จะนำความสุขมาให้ด้วยล่ะ ถ้ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นก็ดีนะ..
อิซึมิ : อ..อืม (ม..ไม่ใช่นะชูริ นั่นมันแค่เศษด้ายที่ม้วนกลมๆ เท่านั้นเอง ไอ้บ้าที่ไหนกันเป็นคนบอกว่าเป็นเคเซรันปาเซรันน่ะ <-- นั่นสิ..ไอ้บ้าที่ไหนหนอ - -'' )
ชูริ : จะเอาไปให้ทุกคนดูนะ
อิซึมิ : อ๊ะ ชูริ!

มาซาโตะ : ไง ชูริ
คางามิ : วันนี้ท่าทางอารมณ์ดีเชียว
ชูริ : คางามิซัง มาซาโตะซัง ดูนี่สิครับ
คางามิ : อะไรเหรอ?
ชูริ : เรียกว่าเคเซรันปาเซรันน่ะครับ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ช่วยนำความสุขมาให้
มาซาโตะ : สิ่งมีชีวิต? ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็...
(แล้วมาซาโตะก็ถูกลุงแกปิดปาก)
มาซาโตะ : แฮ่กๆ ทำอะไรน่ะครับ คุณอา!
คางามิ : เมื่อสมัยเด็กๆ ทัตสึมิคุงเองก็เคยเก็บด้ายแบบนี้ไว้เหมือนกัน แล้วก็ถูกหาว่าไร้สาระ

มาซาโตะ : ใช่แล้ว ..แล้วพ่อก็โยนทิ้งออกไปทางหน้าต่าง อ๊า! เหมือนตอนนั้นผมไม่ได้ช่วยอะไรทัตสึมิเลย อภัยให้ด้วยเถอะทัตสึมิ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (แหกปากแบบดังมาก นกกาบินหนี)

คางามิ : อย่าไปทำลายความฝันของชูริเลย ปล่อยไว้เถอะ
มาซาโตะ : ครับ
ยาม : เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ได้ยินเสียงร้องของนิไคโดซัง..
คางามิ : อ้อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก...พอดีชูริเอาสมบัติมาให้ดูน่ะ

ชูริ : เคเซรันปาเซรันครับ ถ้าทานแป้งแล้วจะตัวโตขึ้นด้วย
จิตรกร : ฮ่ะ? พูดอะไรน่ะ กลุ่มด้ายมันจะไปกิน..!!!
(มาซาโตะเข้าประกบ)
มาซาโตะ:กรุณาอย่าพูดอะไรออกไปเลยครับอิงาราชิซัง

จิตรกร: แล้วทำไมต้องมากอดด้วยล่ะ
ยาม: ทานแป้งด้วยอย่างนั้นเหรอวันนึงทานได้มากแค่ไหนกันนะ
ชูริ: ไม่รู้สิครับ
จิตรกร: เอ๊ะคาจิยาม่าซังเชื่อด้วยเหรอครับ
ยาม: ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ถ้าชูริว่าอย่างนั้นก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะ
มาซาโตะ: คาจิยาม่าคุง! (TT^TT)
ซาคุยะ: ครึกครื้นกันดีนะครับ

ชูริ: ซาคุยะซังก็มาดูด้วยสิครับผมจับเคเซรันปาซารันแห่งความสุขได้ครับ

ซาคุยะ: หือม์อ๊ะ!? นี่มัน...นี่มัน......เอ่อรู้สึกจะเป็นเคเซรันปาซารันจริงด้วย
ชูริ: ว้าววว
มาซาโตะ: ขอบคุณครับซาคุยะซัง
ซาคุยะ: ถูกมองด้วยตาเป็นประกายแบบนั้นใครจะไปค้านลงกันล่ะครับแต่ไม่ผิดแน่นั่นน่ะเป็นกลุ่มด้ายจะลอยมาตกอยู่มุมห้องผมบ่อยๆครับ
จิตรกร: ไม่ว่าใครมองก็เห็นแบบนั้นนั่นล่ะ
คางามิ: แค่ไม่อยากทำลายความฝันของชูริเท่านั้นล่ะ

ทัตสึมิ: แว่นแว่น...มีใครเห็นแว่นของฉันบ้างมั้ย
ยาม: .....คาดอยู่ที่บนหน้าผากของทัตสึมิซังน่ะครับ...
ทัตสึมิ: เอ๊ะ? (ก๊อง) อ๊ะเจอแล้ว(เสียงแว่นชิ้ง) โลกที่แจ่มชัด... หือ? ทำอะไรอยู่นะชูริเอากลุ่มด้ายไปใส่กล่องดูแลอย่างดีแบบนั้น

ชูริ: เคเซรันปาซารันครับทัตสึมิเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับ
ทัตสึมิ: ฉันน่ะนะ? อ้อเพราะไม่มีแว่นก็เลยมองผิดไปนั่นน่ะเป็นแค่กลุ่มด้ายเท่านั้น
ชูริ: เอ๋!!?~
มาซาโตะ: ทัตสึมิ!! ไม่เห็นจะต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้นี่นา
ทัตสึมิ: ของจริงน่ะจะเป็นประกายมากกว่านี้ฉันเคยเลี้ยงมันมาก่อนก็เลยรู้น่ะ
ชูริ: อย่างนั้นเองเหรอครับ
(
เสียงทุกคนตกใจอย่างแรง)
คางามิ: ไม่น่าเชื่อนี่ทัตสึมิคุงยังเชื่อเรื่องนี้อยู่อีกเรอะ
!!!
มาซ